نگار فیض آبادی,ناگهان درخت,فیلم,سریال,مشاوره,روانکاو,

نگار فیض آبادی,ناگهان درخت,فیلم,سریال,مشاوره,روانکاو,

SafiNews Agency

سه شنبه 25 آذر 1399 - 8:21 شناسه خبر: 4340 بازدید : 136 توسط:

روایت پرخطای فیلم‌های ایرانی از جلسات‌ مشاوره

روایت پرخطای فیلم‌های ایرانی از جلسات‌ مشاوره

صافی نیوز / به بهانه اکران آنلاین «ناگهان درخت» از تصویر اشتباه از اتاق‌های درمان، روانکاو، روان‌شناس و ... در فیلم و سریال‌ها گفتیم.

به گزارش صافی به نقل از خراسان، در خلاصه فیلم «ناگهان درخت» که به تازگی هم اکران آنلاین شده، می‌خوانیم: «داستان فیلم درباره فرهاد است که زندگی خود را از کودکی تا ۵۰ سالگی برای روانکاو تعریف می‌کند و ...». اما واقعاً روانکاو کیست و آیا شخصی که در این فیلم می‌بینیم، رفتارهایش با یک روانکاو واقعی منطبق است؟ این سؤالی است که در ادامه مطلب به آن پاسخ می‌دهیم. در ضمن، این فیلم و البته چند سریال دیگر در همین چند سال اخیر ساخته شده است که اتفاقاتی از اتاق‌های درمان را به تصویر کشیده‌اند که محال است در واقعیت اتفاق بیفتد. در ادامه به این موضوع هم اشاره خواهد شد.

امکان ندارد روانکاو و مراجع کنار هم بنشینند

در سکانسی کوتاه از فیلم ناگهان درخت، ناگهان خانم به‌اصطلاح روانکاو!(با بازی پانته‌آ پناهی‌ها) را می‌بینیم که به مراجعش می‌گوید «می‌بینی چقدر احساساتی هستی! همه‌چیزت از قلبت میاد». احساساتی بودن، نوعی برچسب است که در زندگی روزمره به همدیگر می‌زنیم. اما محال است این جمله قضاوت‌گونه را در یک فضای امن تحلیلی از زبان درمانگر بشنویم. مگر آن‌که خود مراجع بگوید «من احساساتی هستم یا دیگران این‌طور می‌گویند» و درمانگر این جمله را به او انعکاس دهد و بخواهد نکته دیگری را بگوید. در سکانسی دیگر، روانکاو و مراجع روی یک مبل دونفره با فاصله کم نشسته‌اند. باز هم محال است در اتاق‌های مشاوره چنین اتفاقی بیفتد. مرزبندی‌های حرفه‌ای به‌قدری دقیق هستند که غیرممکن است ببینیم دو نفر آن قدر نزدیک هم نشسته باشند. مگر آن که تخلفی صورت بگیرد. شاید کسی بگوید «حالا همه‌چی درسته که این یکی باشه؟ یا حالا مگه آن قدر مهمه که گیر دادید به این سکانس‌ها؟». در پاسخ باید گفت بله، مهم هستند و شاید اگر منتظر نبودیم همه‌چیز درست باشد تا ما هم کارمان را درست انجام بدهیم، تا این اندازه دست به دامان توجیه و دلیل‌تراشی نمی‌شدیم و کارها هم غلط پیش نمی‌رفتند. اگر نویسنده و فیلم‌ساز با کارشناسان مرتبط مشورت کنند، شاهد این صحنه‌های ناشیانه و پرخطا نخواهیم بود.

برداشت‌های اشتباه از نمایش اشتباه یک نقش

نمایش صحیح ارتباط درمانی در آثار نمایشی مهم است چون ممکن است عامه مردم برای اولین بار با صحنه اتاق درمان مواجه شوند و اگر تصویر مخدوش و اشتباهی نمایش داده شود، تصور غلطی برای مخاطب شکل می‌گیرد که پس احتمالاً درمان شبیه به چیزی است که دیدیم! بنابراین قضاوت‌های بعدی هم برمبنای یک اشتباه، زنجیره‌وار ادامه می یابند. احتمالاً این چند سکانس برای پیشبرد داستان نمایش داده شدند تا شخصیت اصلی، بتواند زندگی‌اش را برای کسی روایت کند و چه کسی بهتر از روانکاو! اگر یک دوست جای روانکاو نشسته بود، هیچ خللی به داستان وارد نمی‌شد اما با نمایش اشتباه یک نقش، برداشت‌های غلطی شکل می‌گیرد.

هر روان شناسی، روانکاو نیست

به عنوان مثالی دیگر در فیلم «سازهای ناکوک» هم روان پزشکی را می‌بینیم که روانکاو است و می‌خواهد به خواهرش کمک کند، اما خودش مسائل حل‌نشده زیادی دارد. شاید فیلم‌ساز بخواهد تناقض بزرگ یکی از شخصیت‌ها را نشان دهد و به مدد آن قصه را پیش ببرد اما نکته این است که چنین اتفاقی هرگز در واقعیت نمی‌افتد. انگار بخواهیم پزشکی را نشان بدهیم که مدام داروهای اشتباهی تجویز می‌کند! همین‌قدر نامتناسب و غیرقابل‌تعمیم به تمام پزشکان شریف. فراموش نکنیم روانکاوی که خودش روانکاوی نشده باشد، حق انجام روانکاوی برای دیگران را ندارد. پس روانکاو کسی است که در مشکلاتش غرق نشده، بلکه توانسته است به کمک فرایند روانکاوی، آن ها را حل‌وفصل کند.

تفاوت روان‌شناس، درمانگر، روانکاو و مشاور

خوب است تفاوت چند کلمه و حیطه فعالیتشان را «به‌طور خلاصه» بدانیم تا کمتر اشتباه کنیم. «روان شناس» کسی است که حداقل در مقطع کارشناسی ارشد در یکی از شاخه‌های روان شناسی در دانشگاه  دانش آموخته شده باشد. «درمانگر»، روان شناسی است که پس از گذراندن دوره‌های تخصصی، انتخاب رویکرد مشخص و تحلیل شخصی، مراجع می‌بیند و اختلالات را درمان می‌کند. «مشاور» به کسی اطلاق می‌شود که پس از تحصیل در رشته مشاوره، در حوزه‌های تحصیلی، ازدواج و ... بیشتر مشغول راهنمایی و مشاوره است تا درمان. به کسی «روان‌پزشک» می‌گوییم که بعد از اتمام دوره پزشکی، گرایش اعصاب و روان خوانده و عمدتاً از طریق درمان‌های زیستی (تجویز دارو)، به درمان بیماران می‌پردازد و اما روانکاو، کلمه باکلاس و جذابی که در فیلم ها و سریال‌ها زیاد به کار می‌رود، به کسی گفته می‌شود که روان شناسی بالینی یا روان‌پزشکی خوانده باشد، خودش حتماً روانکاوی شده باشد، اخلاق حرفه‌ای روانکاوی را بشناسد، دوره‌های تخصصی با رویکرد روانکاوی را گذرانده ، مدتی را تحت نظارت یک روانکاو کار کرده باشد و در نهایت به این حرفه مشغول شود؛ با این حساب روانکاو شدن، ره صدساله‌ای است که نمی‌توان آن را یک‌شبه پیمود. اتفاقی که البته در فیلم  ها و سریال‌ها(چه ایرانی و چه خارجی) مثل آب خوردن می‌افتد!


نویسنده: نگار فیض‌آبادی

انتهای پیام/


منبع: خراسان

 

تبلیغات اختصاصی

 

 

تبلیغات

 

تبلیغات اختصاصی